★ ma (yaoi) world ★

Title ::  I know what you did (every night).

Couple :: Doojun X Yoseob

Author :: at-dooseob

Rate :: PG 13

Note :: จำไม่ได้ว่าเคยลงไปรึยัง แต่งนาน(โคตร)ละ แบบว่าแปลงมา 55

 

 

กิ้งก่อง     กิ้งก่องงงง  กิ้งก่องงงงงงง  กิ้งก่องงงงงงงง กิ้งก่องงงงงงงงงงงงงงง

เสียงกริ่งที่ดังขึ้นราวกับว่าเกิดเหตุไฟไหม้โจรปล้นก็ไม่ปาน 

ทำให้สองแม่ลูกหัมมามองหน้ากันพร้อมรอยยิ้มขบขัน

 

“จะกดให้ในพังไปเลยมั๊ยห๊ะ ยัง โยซอบ!!”ร่างสูงใหญ่ที่โผล่ออกมาจากบานประตูพร้อมสีหน้าเซ็งในอารมณ์เต็มที่

 

“พี่ดูจุนจ๋า~ ขอนอนด้วยนะ”เจ้าของร่างเล็กผมสีสว่างตาโผล่หน้ามาพร้อมกับยิ้มแก้มแทบแตก

 

“มาได้ทุกอาทิตย์เลยนะ!”คำบ่นเดิมๆ  พูดทุกอาทิตย์แต่ตัวการมีหรือจะสนใจ วิ่งเข้าไปอ้อนผู้เป็นนายหญิงของบ้านเรียบร้อย~

 

“แม่คร้าบบบบบ ผมมาขอนอนค้างนะคับบ”

 

“มาเป็นลูกบ้านนี้ดีมั๊ยจ๊ะ โยซอบบแม่อยากมีลูกน่ารักๆ”มีที่มีรอยย่นเล็กแสดงถึงความมีอายุของเจ้าของหยิกที่แก้มยุ้ยของเด็กหัวทองเบาๆ

 

 

“ขอโทษนะ...”ผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของห้องเปิดประตูพร้อมกับเดินนำผู้เป็นเจ้าของห้องหน้าตาเฉย

 

“อ่านหนังสืออยู่เหรอ??”ปากเล็กก็ขยับถามไปเรื่อยในขณะที่เจ้าตัวเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้อง ทั้งๆที่มาค้างด้วยทุกอาทิตย์

 

“นิดหน่อยน่ะ  ไม่ได้จิงจังอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่านายจะมา”แม้ว่าร่างสูงที่นั่งหันหลังเก็บของที่กองอยู่ที่พื้นจะพูดออกไปโดยไม่ได้คิดอะไร แต่มันกลับทำให้ร่างเล็กที่เดินวอนไปทั่งห้องหยุดกึกพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่เกิดขึ้นบนใบหน้าน่ารัก

 

“นี่ๆๆ แล้วตอนนั้นนะเค้าก่ะเพื่อนก็วงแตกเลยเพราะอาจารย์ฝ่ายปกครองมา ฮ้ะๆๆ”ผู้มาเยือนตัวเล็กที่เกลือกกลิ้งไปมาบนเตียง ปากก็เล่าถึงประสบการณ์ที่โรงเรียนของตนไม่ยอมหยุดให้เจ้าของห้องที่ถูกระเห็จมานั่งบนพื้นฟัง

 

“นี่โยซอบ  นายมีเพื่อนที่โรงเรียนกี่คน”อยู่ๆร่างสูงที่นั่งเงียบอยู่นายก็เอ่ยถามขึ้น  ทำให้ก้อนกลมๆบนเตียงหยุดนิ่งก่อนจะเปลี่ยนท่ามาท้าวคางแอ๊บแบ๊วใบหน้าใสๆอยู่ห่างจากร่างสูงไม่ถึงคืบ

 

“เยอะแยะ  ไมอ่ะ??”

 

“งั้นก็ไปค้างบ้านพวกนั้นมั่งสิ.......วันหยุดทีไรก็มาบ้านพี่ตลอดเลย”

 

“หมายความว่าไงอ้ะพี่ดูจุน..........”สิ้นคำตอบ โยซอบกระเด้งตัวขึ้นมาราวกันถูกฟอชอตก่อนจะกอดอกแสดงอาการไม่พอใจเหมือนเด็กๆ

 

“โยซอบน่ะจะมาอยู่กับพี่ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ”

 

“................................................”ใบหน้ากลมก้มลงต่ำจนไม่เห็นตากลมๆนั่นอีกต่อไป เหลือเพียงแต่กลุ่มผมสีสว่างไว้ให้ร่างสูงที่นั่งบนพื้นเย็นเห้นเท่านั้น

 

“โยซอบ............ร้องไห้เหรอ???”ฝ่ามือกว้างวางลงไปเบาๆบนผมนิ่ม

 

“ร้องเริ้งอะไรที่ไหน.....จะนอนแล้ว!!!!!!”แต่แล้วร่างสูงก็ต้องสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆแขนเล็กก็ปัดมือออกก่อนจะตวัดผ้าห่มผืนหน้าสีขาวไปม้วนตัวเองเป็นดักแด้

“เห้ย!! แต่นั่นมันเตียงพี่”ถึงแม้ว่าจะแสดงความเป้นเจ้าของแค่ไหนก็ไม่ได้ทำให้เจ้าก้อนดักแด้บนเตียงขยับเลย ส่งมาแต่เสียงแว้ดๆเท่านั้น

 

“ฮึ่ย!! พี่ก็นอนข้างล่างไปเลย”ดูจุนที่ค้างอยู่ในท่าปางห้ามซอบต้องค้างเติ่งเพราะเนื่องจากจะไม่ได้รับความร่วมมมือแล้วเจ้าตัวยยังโดนระเร็จมานอนกับพื้นอีกต่างหาก

 

“โยซอบ............ฝันดีนะ”สุดท้ายเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็เลยต้องกล้ำกลืนฝืนทน แถมยังเป็นคนดีอวยพรเจ้าดักแด้บนเตียงอีกต่อ....

 

ดูจุนล้มตัวลงนอนโดยที่ไม่ได้รับรู้ถึงหยดน้ำใสๆที่ไหลซึมลงมาจากหางตาของเจ้าดักแด้เลย

 

 

กลางดึกคืนนั้น...

 

 

“อืออ~”เสียงครางเล็กน้อยที่ดังขึ้นพร้อมเสียงสวบสายบนเตียงเกิดขึ้น.......เมื่อเจ้าดักแด้เริ่มต่อสู้กับความร้อนไม่ไหวกลิ้งออกมาสู่โลกภายนอก (คิดไปไหนกันน้อ???)

 

 

“โยซอบ....................”มือหนาของเจ้าของห้องลูบที่แก้มป่องๆของคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงแผ่วเบา  ไม่ใช่ด้วยความถนุถนอม....แต่กลัวว่าเจ้าตัวจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาซะก่อน (-*-)

 

“เห้ออออออ......มันช่างไม่รู้ความรู้สึกของคนอื่นเค้าบ้างเลยนะ”ไม่รู้ด้วยความเขินอายหรือความโหยหาเตียงนอนทำให้ร่างสูงฝังหน้าลงไปบนผื้นที่นอนหนานุ่ม

 

“ความรู้สึกอะไร??!”แล้วร่างสูงก็ต้องสะดุ้งสุดตัว(อีกแล้ว).....เมื่อเสียงใสๆของคนที่น่าจะเข้าเฝ้าพระอินทร์ไปแล้วกลับดังขึ้นมาบนหัว

 

“เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ”ไม่รู้ว่าเห็นผีขี่คอยัง โยซอบ หรือเห็นยัง โยซอบเป็นผี ผู้ชายแมนเกินร้อยอย่างยุน ดูจุนจึงได้สวมวิญญาณมาม่าซังที่คลับแถวบ้านซะงั้น

 

“คืนนี้พี่ดูจุน แอบมาเต๊ะอั๊งเค้าช้ามากอ่ะ จนเค้าเผลอหลับไปเลย”เจ้าตัวก็ไม่ได้จะสนใจในท่าแต๋วแตกพองามของดูจุนซักเท่าไหร่ ขยี้หูขยี้ตาบิดขี้เกียจไปเรื่อย....แต่ที่ทำให้ดูจุนอยากจะตัดสินใจไปสมัครครับของมาม่าซังก็คือคำพูดไม่แคร์สื่อของเจ้าหัวทองบนเตียงนั่นแล

 

“มะ หมายความว่าไงคะ.....คืนนี้?!!”เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแต๋วแตกยังไม่พอยังแถมติดอ่างไปอีกดอก

 

“พี่คิดว่าเค้าไม่รู้เหรอ...ตั้งกี่เดือนแล้ว   พอเค้าหลับพี่ก็มานั่งจ้องหน้าเค้า  แอบเล่นผม  เล่นแก้ม.......................บางครั้งก็แอบจุ๊บด้วย”ตอนนี้เจ้าตัวมานั่งห้อยขาอยู่ที่ขอบเตียง ไม่ได้เกรงใจคนเป็นพี่ที่นั่งหน้าเหวออยู่ที่พื้นเลยแม้แต่น้อย

 

“นายรู้??”พอวิญญาณมาม่าซังได้โบยบินจากไปวิญญาณเจ้าหนูจำไมก็เข้ามาสิงแทน

 

“ไม่ใช่แค่นั้น......................ทำไม   พี่ถึงบอกไม่ให้เค้ามาค้างอีก”เหมือนดูจุนเห็นภาพรีเพล ยัง โยซอบหลบสายลงไปหาเศษตังตามพื้นห้องของดูจุนอีกครั้ง

 

“ยังโย.............”แล้วดูจุนก็รีเพลภาพตัวเองอีกครั้งโดยการเข้าไปสัมผัสผมสีทองลื่นมือของเจ้าตัวที่นั้งก้มหน้าก้มตา

 

“พอเค้าถูกพี่ดูจุนแอบสัมผัส เค้าก็แอบคิดไปเองว่าพี่ชอบเค้า.....................เค้าคิดผิดหรือเปล่า”ไม่รู้ว่าโยซอบถามตัวเองโดยไม่ต้องการคำตอบ  หรือถามดูจุนที่ยังคงงงกับเหตุการณ์ที่หลุดออกมาจากปากของเจ้าหัวทองตรงหน้า

 

“เค้าคิดผิดใช่มั๊ย???”

 

“ยังโย...........................อย่าร้อง”นิ้วยาวเกลี่ยหยดน้ำใสๆออกไปจากหางตาของเด็กขี้แงตรงหน้า

 

“เค้าไม่ได้ร้องซะหน่อยยยยยยยย”โยซอบปัดมือดุจุนออก พร้อมกับออกแรงผลักคนตัวสูงกว่าให้ลงไปนั่งจุ้มปุกกับพื้นห้องตามเดิม

 

“ยังโย    เจ้าเด็กขี้แง”รอยยิ้มเกิดขึ้นที่มุมปากของใบหน้าคม  ก่อนจะดึงเท้าเล็กของคนที่นั่งอยู่บนเตียงให้ตกลงมาที่ตักตนในท่าคร่อมมาตรฐาน (=.,=)

 

“ห้ามเปลี่ยนเรื่อง!!”โยซอบที่เป็นฝ่ายได้เปรียบเพราะอยู่ด้านบน(!?) ทุบลงไปบนดูจุนไม่รู้ด้วยความโกรธแค้นหรือเขินอาย แต่ไหงแขนอีกข้างดันไปคล้องคอดูจุนซะงั้นล่ะ =  =

 

“ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว   พี่ชอบเรามาตลอด..............ตลอดมาจนถึงตอนนี้”นิ้วยาวเกลี่ยผมฟูๆของคนบนกันไปเหน็บไว้ข้างหูเบาๆก่อนจะลูบที่แก้มป่องเหมือนเคย....แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเค้าไม่ต้องแอบทำอีกเหมือนเคย

 

“พี่ชอบเรา  พี่ก็เลยอดไมได้ที่จะแตะต้อง...”ดูจุนออกแรงหยิกลงไปที่แก้มยุ้ยเพื่อเป็นการยืนยันคำพูดอีกครั้ง

 

“แล้วทำไมต้องห้ามไม่ให้เค้ามาค้างด้วยล่ะ??”โยซอบเปลี่ยนจากมือที่กำลังประทุษร้ายหัวของดูจุนอยู่มาจิ้มปากตัวเองอย่างใช้ความคิด

 

“ก็กลัวอดใจไม่ไหว......................”ดูจุนตอบง่ายๆอย่างไม่ต้องคิด พร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูท่าทางน่ารักๆที่โยซอบชอบทำเวลาไม่รู้ตัว

 

“งั้นแสดงว่าอยากทำ???”นิ้วที่จิ้มปากตัวเองอยู่เมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นชี้หน้าคนที่เป็นเก้าอี้ให้ตัวเองอยู่อย่างถือดี

 

“ไอเด็กลามกกกกกกก!!......................แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ”มือใหญ่บุกเข้าทำร้ายทรงผมทันสมัยสีทองให้กลายเป็นทรงผมทหารเพิ่งโดนบอม(ทหารมีผม???)มาหมาดๆ

 

“คนแก่ลามกกก!!!!!!!!”โยซอบทำหน้ายี้ซะเต็มประดา  แต่กลับกอดคอดูจุนแน่นจนน่ากลัวว่าดูจุนอาจสิ้นลมได้ถ้าโยซอบยังไม่ปล่อยภายใน 5 นาที

 

“นี่โยซอบพี่มีอะไรจะบอก........”เสียงนุ่มของเจ้าของตักพูดขึ้นเบาๆ เรียกใบหน้ากลมๆบนบ่าของตัวเองให้กลับมาสบตากันอีกครั้ง

 

“หืม??”โยซอบเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ดูจุนช้าๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ทำเช่นนี้เหมือนกัน

 

 

.................................................

 

............................................

 

................................

 

.....................

 

“เลิกกดกริ่งเหมือนคนบ้าซะทีนะ..ไม่งั้นมันพังเน่” รอยยิ้มร้ายๆเกิดขึ้นอย่างปิดไม่อยู่ด้วยความดีใจที่หลอกเจ้าดักแด้บนตักได้

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก ไอพี่ดูจุนคนบ้า!”แล้วสงครามย่อยๆในห้องนอนของดูจุนก็เกิดขึ้นกลางดึกของคืนนั้น

 

เสียงตึงตังดังดังไปยังส่วนต่างๆของบ้าน ทำคืนๆนี้ไม่เป็นคืนที่เงียบเหงาอีกต่อไป

 

 

แต่...........................................................

 

 

คุณแม่ที่นอนอยู่ในห้องจะคิดว่าลูกชายกับแขกประจำหน้าหวานกำลังทำอะไรกันอยู่ดีละ

 

 

= = = = = = = = THE  END = = = = = = = =

 

 

Title :: ....사랑비... (Love Rain) ☂  [Part1]

Couple :: Doojun X Yoseob

Author :: SEXYBoojae

Rate :: PG 13

Note :: เอ้าเรเร๊ววววววววววว เข้ามากินกิมจิกันได้แล้วค่า ,,, ไหแตกแล้วค่า

            ในที่สุดก้มาอัพจนได้... อิอิ

 

 *,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*

 

 

 

ใครที่ลืม Introไปแล้วก็จิ้ม!!!  ....사랑비... (Love Rain) ☂ [Intro] 

(ความจิงก็ไม่เชิงอินโทร,,,เป็นแนะนำตัวละครมากก่าเน้อ)

 

 

 

*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*

 

 

 

 

Part1

 

 

 เสียงหวีดหวิวดังลอยไปตามลมจากสถานที่โออ่าไปยันสถานที่ที่คร่าคร่ำได้ด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่กันไปมา ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนนั่งอยู่บนระเบียง ยกขาข้างนึงมาไว้บนขอบที่ตนนั่งส่วนอีกข้างปล่อยทิ้งตามแรงดึงดูดของพื้นโลก ศีรษะอิงไว้กับเสาไม้ขนาดยักษ์ ในมือมีใบไม่สีเขียวสดที่กำลังจรดลงไปบนริมฝีปากอิ่มก่อนที่จะทำให้เกิดเสียงที่ลอยไปตามลม 

 

“จุนฮยอง… ข้าจะไปที่แห่งนั้น” ร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะหยุดสนทนา แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ชายหนุ่มทรงผมแปลกยันตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะเป่าใบไม้ที่ค้างอยู่ที่ริมฝีปากให้ร่วงสู่พื้น

 

.

.

 

หน้าผาที่แสนจะอันตรายที่พร้อมจะคร่าชีวิตผู้ที่หลงใหลความงามของเหล่าดอกไม้ป่าที่แข่งขันกันอวดโชว์ความงามเป็นทางยาวก่อนที่จะมาสุดทางตรงที่ๆชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีแดงที่มองไกลออกไปอย่างไม่รู้จุดหมายเรียวขายาวได้ถูกส่งลงไปสัมผัสกับอากาศบริเวณปากเหวราวว่ามันกับเป็นธารน้ำไหล

 

 

ไกลออกไปนั้นก็เป็นชายหนุ่มร่างสูงคนเดิมที่นั่งเป่ากิ่งไม้ใบไม้ไปเรื่อยบนหลังม้าสีดำตัวใหญ่ ที่คอยสอดส่องความปลอดภัยให้แก่ผู้ที่นั่งทอดอารมณ์อยู่ริมผาตามหน้าที่ๆได้รับมาตั้งแต่เกิด

 

 

.

.

 

 “องค์ราชา หม่อมชั้นว่าพระองค์จะต้องเสด็จกลับแล้ว……ท้องฟ้าเป็นเช่นนี้เกรงว่าอาจจะมีพายุใหญ่” หลังจากนั่งอยู่นานชายหนุ่มบนหลังม้าก็สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้าที่ก่อนหน้าเคยเปิดโล่ง แต่ตอนนี้กลับเป็นไปด้วยกลุ่มเมฆสีดำเต็มท้องฟ้า 

 

ใบหน้าที่นิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์หรือความคิดเห็นใดๆทั้งสิ้นมองมาเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินตรงมายังม้าตัวใหญ่สูงสง่าเหมาะสมกับฐานะก่อนจะขึ้นไปอยู่บนอานได้อย่างสบายๆ  ท้องฟ้าที่เคยสดใสตนนี้กลับเต็มไปด้วยยาดฝนที่เทลงมารากับฟ้ารั่ว..... 

 

 

“ให้ตายเหอะอยากตบปากตัวเองจริงๆ..จะศักดิ์สิทธ์ไปไหนวะ แม่ง!”จุนฮยองบ่นอย่างอารมณ์พร้อมกับเร่งสีเท้าม้าให้ทันคนข้างหน้า

 

 “พระองค์ พระองค์หยุดก่อนเถอะพะยะค่ะฟ้ามืดแบบนี้ขืนเร่งไปอาจเกิดอันตรายได้”จุนฮยองควบม้ามาขนาบข้างก่อนจะตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าฝน 

 

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ไม่มีคำตอบจากคนตรงหน้า แต่กิริยาที่กำลังบังคับให้ม้าเดิมเข้าไปใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อกำบังฝนนั่นก็ทำให้องครักษ์หนุ่มคลายปมคิ้วขมวดลงได้

 

 

 “นี่มันไม่ใช่ฤดูมรสุมมิใช่เหรอจุนฮยอง”

“พะยะค่ะ”

 

ในเมื่อทั้งคู่ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ ที่ทำได้ก็เพียงแค่รอให้พายุลูกนี้ผ่านไป….

 

 

 

ดูเหมือนว่าจุนฮยองก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรเพราะปกติก็นั่งเรื่อยเปื่อยอยู่หน้าตำหนักเวลาที่ไม่ต้องติดตามองค์ราชาไปไหน 

แต่กับร่างสูงอีกคนที่เป็นถึงผู้นำของเผ่าไฟจะไม่สามารถอยู่เฉยๆเพื่อรอคอยใครหรืออะไรได้ … ขายาวเดินวนไปรอบๆใต้ต้นไม้ใหญ่เท่าพี่พื้นที่จะอำนวยให้ไม่เปียกฝน 

พลันหางตาก็ไปสะดุดเข้ากับกองอะไรขาวๆที่ตัดกับพื้นหญ้าเขียวชุ่ม

 

“นั่นอะไรน่ะ…….”ร่างสูงเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ต้องการคำตอบ เพราะขายาวๆนั้นก้าวไปพร้อมจะพิสูจน์แล้ว

 

“พระองค์อย่าเสด็จไป เดี๋ยวกระหม่อมจะเข้าไปดูให้เองพะยะค่ะ”จุนฮยองเข้ามาจับแขนดูจุนที่กำลังจะเดินเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว เนื่องจากกลัวว่าจะเป็นสัตว์ร้ายหรือหลุมพรางของใครหรืออะไรซักอย่าง

 

“อย่าพูดมากน่าจุนฮยอง” แล้วความหวังดีก็ลอยไปตามสายลม ,,, แค่จุนฮยองชินซะแล้ว (ฮา~)

 

“เห้อ…………….”ถึงแม้องครักษ์หนุ่มจะกรอกตาไปมาอย่างกวนอารมณ์แต่ก็ยังเดินตามไประวังภัยให้แก่ผู้เป็นเจ้าชีวิต

 

“นี่มันตัวอะไรเนี่ย!!!!” ยิ่งเมื่อเดินเข้าไปใกล้จนได้เห็นในสิ่งที่ตนสงสัยเต็มตา…ร่างสูงที่เงียบมาตลอดทางก็ต้องแหวลั่น

ร้อนถึงองค์รักษ์ที่ต้องวิ่งเข้าไปสังเกตการ

 

 

แต่แล้วขายาวก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสิ่งตรงหน้า ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าทีขาวที่ดูเหมือนเป็นกองผ้านั่นจะขาวสว่างแค่ไหน แต่สิ่งที่อยู่ในผ้าทำให้ทั้งสองหนุ่มต้องตื่นตาตื่นใจมากกว่า เพราะดวงหน้าขาวๆที่พวงแก้มไร้สีเลือดที่ซบอยู่กับผ้าที่พื้น ประกอบกับแพขนตาสีดำที่ตัดกับเส้นผมที่เรียบลื่นราวกับเส้นไหมสีสว่างตานั่นสะกดดวงตาทั้งสองคู่ไม่ให้ละไปที่อื่นได้เลย

 

 

เมื่อจุนฮยองดึงสติกลับมาได้แล้วก็พลันนึกไปถึงคำอุทานขององค์ราชาเมื่อซักครู่ ,,, ถ้าไม่ใช่ราชาจุนฮยองก็อยากจะตะโกนใส่หน้าเหลือเกินว่า ‘มนุษย์ไงไม่รู้จักเหรอ!!’ แต่ก็ต้องกลืนจินตนาการนั่นลงคอไปมิเช่นนั้นอาจจะไม่มีคอให้กลืนจินตนาการได้อีก TT

 

 

ถึงหัวจะสีแปลกไปก็เถอะ….แต่ดูยังไงก็มนุษย์ชัดๆ สองแขน สองขา ตา หู จมูก แถมออกจะเป็นมมนุษย์ที่น่ารักจิ้มลิ้มซะด้วย

 

 

“นี่มันมนุษย์ประเภทไหนกันแน่นะ … ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยเห็นเส้นผมสีแปลกตาแบบนี้”ร่างสูงที่ขององค์ราชาที่ตอนนี้ยื่นมือเข้าไปสัมผัสเส้นผมสีแปลกแผ่วเบา แต่ฉับพลันนั้นร่างสูงไม่รู้สึกถึงหยาดฝนที่ตกลงมาโดนกาย

 

ไม่รู้ว่าเพราะฝนฟ้าเป็นใจหรืออย่างไร เมื่อจู่ๆฝนก็หยุดตกไปเฉยๆราวกับน้ำหมดฟ้า

 

 

‘ถ้าเทียบกับตาของพระองค์ที่เป็นสีแดงนี่ก็ไม่แปลกซักเท่าไหร่หรอก’ จุนฮยองเกาคางก่อนจะปล่อยความคิดให้โลดแล่นไปไกลเกี่ยวกับสิ่งที่เค้าเห็นมาตั้งแต่จำความได้

 

 

“หยุดความคิดบ้าๆแล้วไปเอาม้ามาให้ข้า … ฝนหยุดแล้วข้าจะได้กลับตำหนักเสียที!”

 

 

จุนฮยองอยากจะรู้ซะเหลือเกินว่าความสามารถพิเศษของนัยน์ตาสีแดงนั่นมันสามารถอ่านความคิดผ่านกะโหลกเค้าได้หรือยังไง องค์ราชาถึงได้รู้ทันเค้าไปซะทุกอย่าง แต่คิดไปก็คงจะไม่ได้คำตอบ   

 

 

 

 

“เอ่อ…พระองค์จะทำอะไรพะย่ะค่ะ”เมื่อจุนฮยองจูงม้าใหญ่ทั้งสองตัวเข้ามาก็เห็นว่าอ้อมแขนขององค์ราชาในตอนนี้มีเจ้ากองขยุกขยุยสีขาวราวกับอุ้มเด็กทารกที่ถูกห่อผ้าเอาไว้ซะแล้ว

 

 

“ข้าจะเอาเจ้ามนุษย์นี้กลับไป”

 

 

สั้นๆง่ายๆได้ใจความ ,,,, แล้วจุนฮยองจะโต้อะไรได้

 

นอกจากบังคับบังเหียนมาให้ควบทะยานตามบุคคลที่มาด้วยกันแต่ไม่เคยจะรอเลยแม้ซักครั้ง

 

.

 

.

.

 

 

ดูเหมือนว่า องค์ราชาจะหาเรื่องปวดหัวซะแล้วสิ

 

เห้อออ จุนฮยองละกลุ้ม TqT

 

 

 

*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*   TBC   ,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*

 

 

 

 Talk :: เป็นไงกันมั่งเอ่ย???บอกตามตรงว่ารู้สึกผิดมั่กๆ ดองไว้นานแต่ออกมาแค่นี้

แถมลูกซอบก็ออกมาจุ๊งนึงแถมสลบซะตลอดพาท๕๕๕๕๕ ยังไงก็เม้นติชมกันโต๊ยเน้อ ,,,,

คาดว่าตอนต่อไปจะออกมาไวๆนี้ เพราะว่านึกพอตไว้แย๊ววววว

 

บอกตามตรงว่าที่แต่งนี่ไม่ได้ต้องการคอมเม้นท่วมท้นถล่มทลาย ,,,,เพราะก็ไม่ได้แต่งเลิศเลออะไรนัก = =       ที่แต่งก็เพราะรักดูซอบ อยากแต่งเรื่องที่มันสร้างความชื่นใจให้กับตัวเองแต่ก็ไม่ไว้หวังว่าจะให้คนอื่นรู้สึกแบบเดียยวกับเรา แต่บางทีการเม้นก็เป็นเหมือนการได้พูดคุย ทำให้คนแต่งมีไอเดียร์ในการแต่งตอนต่อไป ,,,,       แต่บางคนก็อาจจะคิดว่า"อ่าวก็มีพอตอยู่แล้วจะเอาไอเดียร์ไปทำไม" อันนี้ก็บอกตามตรงว่าไม่รู้เหมือนกัน ๕๕๕๕๕ 

 

อ่าวววว แล้วที่พิมซะยาวยืดต้องการอะไร ,,,, ขอตอบว่าไม่ได้ต้องการอะไรแค่อยากพูดความในใจเฉยๆ ๕๕

 

ไม่รู้ว่าใครมาจากไหนบางคนก็อาจจะตามมาจากบ้านบีส ,,, ยังไงก็แนะนำตัวพูดคุยกันได้นะจุ๊ไม่จำเป้นต้องเม้นเกี่ยวกับเนื้อหาเอนทรีก็ได้ ๕๕๕

 

ส่วนเจ้าของบ้านลุงก่ะเด็กหม่าม๊าซอบน้อย ชื่อ "ข้าวปั้น อายุ18" [เรียกน้อง พี่ ป้า น้า อา แม่ เจ๊ เฮีย(เสียงสูงไม่เอานะจุ๊) กันได้ตามสบาย ]

 

ยังไงก็มาเม้าท์มอยกันนะจุ๊~

 

Love u ,,,,,,,,,,,  "YANGYO"  (อ่าวว!)

 

ไม่ใช่เมมเบอร์exteenเม้นได้นะจุ๊~ กดตรงคำว่าcommentใต้เอนทรีได้โลด!!!

 

 

 เช้าท์เป็นติ่งไรแวร๊!!!!ทำไมไม่ขึ้น ,,, เป็นคนเดียวป่าวฟะนี่ TwT 

Title :: [SF] You Belong With Me ,,, นายน่ะเหมาะกับชั้นที่สุดแล้ว

Couple :: Doojun X Yoseob

Author :: SEXYBoojae

Rate :: PG 13

Note :: โผล่มาคราวนี้อาจโดนอุนจิเขวี้ยงหัวได้사랑비ไม่ยอมมาต่ออินี่เขียนเรื่องใหม่ละ

             แต่เรื่อนี้เป็นSF ต่อจากนี้จะไปปั่น사랑비ต่อละฮับบบ(ใกล้แล้วๆ...แต่ไม่รุมีคนรออ่านหรือป่าว??)

 

*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*

 

GB Song :: You Belong With Me - Taylor Swift

ชอบเพลงนี้โดยส่วนตัว(รวมทั้งพระเอกMVด้วย ๕๕)  เลยเอามาแต่งเป็นฟิคซะเลย

แต่ตัดเนื้อหาออกไปซะเยอะจนแทบไม่นึกว่าเอามาจากเพลงนี้

แต่ยังไงก็ฟังเอามันส์ละกานเน้อ

*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*

 

You're on the phone With your girlfriend
เธอกำลังคุยโทรศัพท์ กับแฟนของเธอ
She's upset
เจ้าหล่อนกำลังหงุดหงิด
She's going off about  Something that you said
หล่อนทำเป็นไม่สนใจ อะไรสักอย่างที่เธอพูด
She doesn't get your humor
หล่อนไม่เข้าใจมุขของเธอ
Like I do
อย่างที่ฉันเป็นเลย

โครม!!!!!!!  เสียงเหวี่ยงประตูทำเอาหอชายแห่งมหาลัย B2ST University สะเทือนไปทั้งหอ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงด่าทอเท่าที่จะลอยมาสู่ห้อง 303 ได้

 

คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่หันไปมองชายหนุ่มร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมโทรศัพท์แนบหูก่อนจะยิ้มกว้าง~

 

“อ่าว ดะ………………” รอยยิ้มที่สดใสก็ต้องอันหายไปเพราะ

 

‘ ไอบ้าดูจุน!!! เห็นมั๊ยเนี่ยว่าเพื่อนนั่งรออยู่ตรงเนี้ย รอให้ทักก่อนไม่ได้รึไง ’

 

“ฟังกันมั่งได้มั๊ยเนี่ยฮยอนอา!!!!.......”

 

“ดะ…เดี๋ยวซี่  โถ่เว้ย!!!!!!!!” เสียงพูดคุยหายไปก่อนจะกลายเป็นเสียงโครมครามเบาๆซึ่งโยซอบคิดว่าดูจุนคงได้ฤกษ์จัดห้อแงใหม่หลังจากหายบ้าแล้วแน่นอน

 

‘ หึ! หมาบ้าเข้าสิงอีกแล้วทะเลาะกับแม่ไก่ขายาวอีกตามเคย  ยุน ดูจุน จะมีใครเข้าใจนายไปมากกว่าชั้น ยัง โยซอบคนนี้อีกน้า??? ’

 

 

I'm in my room
ฉันก็อยู่ในห้องของฉัน
It's a typical tuesday night
ในคืนวันอังคารที่แสนจะธรรมดา
I'm listening to the kind of music  She doesn't like
ฉันชอบฟังเพลงแนวที่ หล่อนไม่ชอบเลย
She'll never know your story
หล่อนไม่มีวันรู้เรื่องของเธอ
Like I do
อย่างที่ฉันรู้

 

…………..แกรก ก กกกก………..

 

“ไอตัวเล็ก….ทำอะไรน่ะ นี่วง XXX อัลบั้มใหม่ซื้อมาตามบัญชาแล้วพะยะค่ะองค์หญิง”ขายาวที่ก้าวออกมาจากห้องก่อนจะมาหมุนเครื่องเล่นให้เพลงร๊อคบีทหนักให้ดังขึ้นก่อนจะเดินมาหาคนผมสีสว่างที่กำลังพยายามบีบคอยาวๆของตุ๊กตาคนขี้มูกยืด

 

‘ หายบ้าแล้วสินะหมาบ้ายุน….แล้วจะให้ตอบว่าเห็นไอตุ๊กตาติงต๊องนี่เป็นหน้านายรึไงตายุน ดูจุน!!! ’

คนตัวเล็กกว่าได้แค่หันไปมองตาขวางก่อนจะค้นพบวิธีฆ่าตุ๊กตาแบบใหม่โดดเขวี้ยงไปใส่คนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างหน้าซะ

 

“นี่ดูจุน  เย็นนี้นายต้องไปบวกก่ะวิดวะใช่ม๊ะ???”คนตัวเล็กที่ปล่อยตุ๊กตาที่น่าสงสารไปนอนแอ้งแม้งที่พื้นแล้วหมายถึง

เจ้าของผมสีสวยที่อยู่บนตักเค้าที่จะต้องไปฟาดแข้งกับเพื่อนคณะวิศวะในกีฬาของมหาลัย

 

“อืมมม……”เสียงครางรับในลำคอดังขึ้นมาเบาๆเมื่อเจ้าตัวกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราเต็มทีเพราะเจ้าของมือนิ่มๆที่ลูบผมเบาๆเป็นจังหวะชวนให้เคลิบเคลิ้ม

 

“ง่า……ยังไม่ทันคุยอะไรก็จะหลับซะละ ช่างเหอะ!พ่อนักเตะขี้เซา” คนตัวเล็กกว่าหัวเราะเบาๆก่อนจะปล่อยให้เจ้าของผมสีสวยเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

เป็นแบบนี้ตลอดมา…..ไม่ว่าดูจุนจะไปโกรธหรือโมโหอะไรมาไม่มีครั้งไหนเลยที่โยซอบจะต้องพูดอะไรแค่นั่งอยู่ข้างๆกันแล้วหมาบ้าก็จะเปลี่ยนมาเป็นน้องหมาที่น่ารักเมือนเดิม

 

 

But she wears short skirts
หล่อนใส่กระโปรงสั้นๆ
I wear t-shirts
แต่ฉันใส่เสื้อยืด
She's cheer captain
หล่อนเป็นผู้นำทีมเชียร์ลีดเดอร์
And i'm on the bleachers
แต่ฉันเป็นแค่คนดู
Dreaming about the day
เอาแต่ฝันไปว่า วันหนึ่ง
When you wake up and find
เธอจะตาสว่างและพบ
That what you're looking for
ว่าคนที่เธอหามานาน
Has been here the whole time
อยู่ตรงนี้มาตลอด

“ว๊าว!! พี่โยดูพี่ฮยอนอาดิเซ็กซี่เป็นบ้าเลยวุ้ย!!!!”คนเป็นน้องชี้ไปที่กลุ่มเชียร์ลีดเดอร์ประจำคณะที่กำลังวาดลวดลายอยู่ข้างสนาม โดยมีคนตรงกลางที่โด่ดเด่นที่สุด…..ก็คนที่ถูกอ้างถึงนั่นแหล่ะ

 

‘ ไอบ้าดงอุน……ชิ~ดูจุนก็คงจะชอบแบบนั้นสินะ นั่นสิเนอะเสื้อยืดกางยีนจะเอาอะไรไปสู้กับเสื้อเอวลอยกระโปรงสั้นๆ ’

คนตัวเล็กหันไปแจกค้อนให้คนเป็นน้องแต่ดันตัวสูงกว่าที่นั่งข้างๆก่อนจะก้มลงมองเสื้อยืดสกรีนลายแปลกของตัวเอง

 

“สนใจอะไรไร้สาระน่ะไอตัวเล็ก……” เป็นจุนฮยองเพื่อนซี้อีกคนที่ดูเหมือนจะฉลาดรู้ไปซะทุกเรื่อง….แต่ไม่เคยพูดรู้เรื่องเลยซักที =  =

 

“อือ………………………..”

 

‘ เห้อออออ ถึงนายจะชอบเสื้อเอวลอยกระโปรงสั้นๆแต่ชั้นก็เลิกมองนายไม่ได้ นายจะรู้มั่งมั๊ยเนี่ยไอบื้อยุน ดูจุน!!! ’

แล้วตลอดเกมส์ดงอุนก็ไม่ได้ยินเสียงน่ารักๆของรุ่นพี่ตัวเล็กข้างๆอีก

 

 

Walking the streets  With you and your worn out jeans
เดินไปตามถนน กับเธอ และกางเกงยีนส์เก่าๆของเธอ
I can't help thinking This is how it ought to be
ฉันอดคิดไม่ได้ว่า นี้ล่ะ ที่มันควรจะเป็น
Laughing on a park bench
หัวเราะกันอยู่บนม้านั่งในสวน
Thinking to myself
แล้วก็คิดไปเองว่า
Hey, isn't this easy?
เป็นแบบนี้ไม่ดีกว่าหรอ?

 

“ไอ้ดงอุ๊นนนนน พี่จุนฮยองง  พี่โยยย……...เร็วๆพี่ดูจุนบวกกับพี่ซึงโฮแล้ว”ร่างเล็กๆของกิกวังรุ่นน้องร่วมทีมของดูจุนวิ่งหน้าตั้งออกมาจากด้านหลังอัฒจรรย์  ซึ่งเป็นที่พักของนักกีฬา

 

จุนฮยองออกตัวไปคนแรกตามไปด้วยกิกวังเพราะดูจากสถานการณ์แล้วตนน่าจะเป็นคนที่เข้าไปห้ามได้ดีที่สุด เพราะไอรุ่นน้องดงอุนบนหลังก็ดันมีรุ่นพี่ตัวเล็กอย่างโยซอบนอนหลับไม่รู้เรื่องไปเรียบร้อยแล้ว

 

“ดงอุน!!! ยืนบื้อทำไมเล่า….ไม่ได้ยินหรือไงดูจุนมีเรื่องอยู่นะ  วิ่งไปซี่!!!!”เสียงแว๊ดดังขึ้นมาข้างหูทำเอาดงอุนซะดุ้งเฮือก….ก็คนที่หลับอยู่บนหลังเมื่อครู่ตอนนี้ตื่นมาจิกหัวเค้าซะแล้ว

 

‘ เอ่อ….ในเมื่อพี่ตื่นแล้วทำไมพี่ไม่ลงไปวิ่งเองละฮะ ’

ดงอุนอยากพูดประโยคนี้ใจจะขาด แต่เกรงว่าอาจจะเอาชีวิตไม่รอดจึงได้แต่เงียบแล้ววิ่งไปตามคำสั่ง

 

แต่เมื่อทั้งคู่ไปถึงก็เจอเพียงจุนฮยอง  กิกวัง และ…ร่างสูงที่มีรอยช้ำที่บริเวณมุมปากนั่งพิงลอคเกอร์อยู่

 

“อ่าว….ยังโยทำไมนายขึ้นไปอยู่บนหลังดงอุนล่ะ ขาเจ็บเหรอ??”ร่างสูงที่เงยหน้ามาเห็นเพื่อนตัวเล็กอยู่บนหลังรุ่นน้องก็ยันตัวขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาใกล้ๆ

 

“ไปเดินเล่นกันนะ ^^”โยซอบค่อยๆเลื่อนตัวลงมาจากหลังรุ่นน้อง ก่อนนะเดินเข้ามาจับมือเพื่อนสนิทตนช้าๆก็จะก้าวออกไปจากห้องแต่งตัวนักกีฬา

 

ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆในสวนหย่อมข้างๆคณะของตนเอง

 

เดิมไปอย่าเงียบๆ…..ไม่มีใครที่เอ่ยอะไรขึ้นมาก่อน

 

…………เหมือนเคย……..

 

 

“มันจบแล้วล่ะ…………..” อยู่ดีๆร่างสูงก็หยุดเดินก่อนจะรั้งแขนเล็กไว้แล้วรั้งให้นั่งลงด้วยกัน

 

“หืม???”โยซอบที่นั่งลงตามแรงดึงหันไปมองหน้าคนข้างๆที่อยู่ๆก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“ก็จบแล้วไง  เรื่องของชั้นกับฮยอนอา………..เห้อออ จบๆไปซะก็ดีเหมือนกัน เหนื่อยมานาน”ร่างสูงยืดแขนออกไปพร้อมกับปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

“อิถ่อ…คนแบบแม่ไก่ขายาวนั่นมีเกลื่อนมอไป คราวนี้ก็ดูคนที่เหมาะกับนายหน่อยละกันนะ”

 

“ฮ่าๆๆ อะไรของนาย ไก่ขายาว??.........แล้วนายละเป็นอะไร อืมมม ชิสุขาสั้นดีม๊ะ? ฮ่าๆๆๆ”ร่างสุงระเบิดหัวเราะออกมาเต็มที่หลักจากได้ยินสรรพนามที่คนตัวเล็กใช้เรียกอดีตแสนสาวของตน ก่อนจะหันมาขยี้ผมสีสว่างที่ไม่สว่างเหมือนแต่ก่อนแล้ว….ทำให้ดูจุนอดคิดถึงจุกเล็กๆที่เจ้าตัวเคยมัดไม่ได้

 

‘ ให้นายยิ้มออกแบบนี้ก็ดีแล้ว  จะได้ไม่ต้องเป็นหมาบ้าให้ชิสุอย่างชั้นคอบปลอบอีก….คนที่ทำให้นายยิ้มได้ก็คือชั้น  แค่นายเคยมองบ้างมั๊ยว่าชั้นน่ะเหมาะสมกับนายที่สุดแล้ว ’

 

 

 

Can't you see
เธอไม่เห็นเลยหรอ?
That i'm the one
ว่าฉันคือคนนั้น
Who understands
ที่เข้าใจเธอ
Been here all along
และอยู่ตรงนี้เสมอมา
So why can't you see?
และทำไมเธอไม่เห็นละ?
You belong with me.
ว่าเธอเหมาะกับฉัน

 

“นี่โยซอบ….รู้มั๊ยบางทีสิ่งที่เราคิดว่าคู่ควรกับเราน่ะมันก็สูงจนเราเอื้อมไม่ถึง เหมือนกับแก้วสวยๆในตู้กระจกที่ไงราคาแพงคู่ควรกันคนที่มีปัญญาซื้อ แต่ก็ไม่ได้ใช้เพราะมันสวยเกินไปหรูเกินไปเลยได้แค่มองถ้าหากเอามาใช้สุดท้ายก็อาจจะทำตกแตกไป คราวนี้ต่อให้คิดว่าคู่ควรแค่ไหนก็ไม่ใช้แก้วใบสวยใบเดิมแล้ว” มือใหญ่ระลงมาจากผมนิ่มมากอบกุมแก้มยุ้ยไของคนตรงหน้าไว้ นิ้วโป้งไล้เบาๆที่แก้มอย่างเพลิดเพลิน

 

“สสงสัยชั้นจะปล่อยให้นายอยู่กับจุนฮยองมากเกินไปแล้วล่ะ…..”โยซอบไม่ใช่คนโง่ ถึงแม่ว่าอาจจะไม่เข้าใจในคำพูดเชิงปรัชญาที่ร่างสูงตรงหน้าพ่นออกมายาวยืด…แต่สายตาที่มองมา เท่านั้นคำพูดไม่ว่าจะมากมายแค่ไหนก็แปลความหมายได้ออกมาเป็นคำๆเดียวเท่านั้น

 

ดูท่าว่าสมองน้อยๆที่ประมวลผลออกมานั้นจะทำให้เจ้าตัวเออเร่อร์ซะแล้วเลยทำให้แก้มยุ้ยๆนั่นขึ้นสีแดงแป๊ดเป็นซาลาเปา

 

“อ่า….อากาศเย็นแล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย เรากลับห้องกันเถอะนะ”คนตัวเล็กลุกขึ้นจากม้านั่งก็จะหันกลับมาพูดไวๆก่อนจะล่วงหน้าเดินออกไป

 

Have you ever thought
เคยคิดบางไหม
Just maybe
แค่บางครั้งหน่ะ
You belong with me?
ว่าเธอเหมาะกับฉัน

 

“นี่โยซอบ~……….ชั้นคิดว่าชั้นจะคว้าแก้วที่สวยที่สุด  ที่เหมาะสมกับชั้นที่สุดลงมาใช้ล่ะนะ”ร่างสูงลุกขึ้นยืนแต่ไม่ได้เดิมตามคนตัวเล็กกว่ามา กลับยืนล้วงกระเป๋าเต๊ะท่ายียวน

 

‘ เห้ออออออออออ  สงสัยจะปล่อยให้อยู่กับจุนฮยองมากเกินไปจริงๆ ’

โยซอบถอนหายใจพร้อมกลับกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย

 

“ชั้นว่าแก้วใบนั้นคงจะรอนานจนฝุ่นขึ้นแล้วล่ะ………………………………….” ในที่สุดโยซอบก็หันกลับมาจ้องหน้าคนตัวสูงตรงๆซักที แต่แก้มเจ้ากรรมทำยังไงก็ไม่ยอมหายแดงซักทีอากาศรอบตัวก็เย็นลงทุกที แต่ทำไมแก้มของยัง โยซอบถึงได้ร้อนผ่าวแบบนี้

 

“แล้วนายว่ามันจะเต็มใจให้คนที่คู่ควรกับมันใช้มั๊ยล่ะ ???”ดูจุนก้าวเข้าใกล้โยซอบช้าๆ  ก่อนจะก้มลงมาถามประโยคสุดท้ายกับคนที่ยืนโชว์แก้มแดงๆให้พื้นเย็นๆดู

 

“เต็มใจที่สุดเลยล่ะ~” ถึงแม้ว่าอากาศจะเย็นลงสักแค่ไหน แต่ตอนนี้ยัง โยซอบก็จะไม่หนาวอีกต่อไปเพราะอ้อมกอดแข็งแกร่งของคนตรงหน้า….

 

คนที่ เหมาะสม กับโยซอบมากที่สุด~

 

*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*, THE END *,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*,*

 

 

Talk :: เค้าขอโทษ!!! ซึ้งคนงามหายไป...แบบว่ามันเป็นฟิคโคตะระสั้นเลยหาบทลงไม่ได้

           ครั้นจะเอาซึ้งมาแบกซอบก็เกรงว่าจะไม่ดีไม่งาม(จะยูริเกินไป)เอาไว้ชดเชยเรื่องหน้านะจุ๊

           เป็นไงมั่งฮับกับฟิคโคตะระสั้นแต่กินเนื้อที่เอนทรีเนอะมว๊ากกกเพราะเนื้อเพลง

           แต่งแล้วออกมา ดีเลิศ หรือแต่งออกมาเลวยังไงก็น้อมรับคำติชมนะคับ....

           เม้นติยังดีกว่าไม่เม้นเลย TwT

 

 

 ไม่ได้บังคับให้คอมเม้น...แต่การดู/อ่าน/สูบ

แล้วเม้นมันเป็นสิ่งที่คนมีมารยาท+การศึกษาเค้าทำกันนะจุ๊~